Rozdział 6

Wszystko ze mną w porządku... chyba

- Dominika! - krzyknął z przerażeniem Adam, wchodząc po schodach.

Siostra miała w uszach czarne słuchawki. Leżała na swoim łóżku z jasnoniebieskim kocem i nie słyszała, co się dzieje dookoła niej. Ten stanął naprzeciw niej, a ona nie zauważyła nic nadzwyczajnego. W końcu dziewczyna obróciła się w jego stronę.

- Aaa!! - krzyknęła.

- Co się stało? - zapytał chłopak.

- Nie strasz mnie, idioto!

- Ej, nie wyzywaj, nie wyzywaj!

- No dobra. Będziesz mi płacił za psychologa - zakpiła.

- Co tak tutaj stanąłeś? - spytała.

- To ja prędzej potrzebuję lekarza - odparł.

- Co się stało?

- Kornelia.

Dominika od razu domyśliła się, o co chodzi. Wstała z łóżka, podeszła do okna, zasłoniła swoje białe zasłony i wróciła do Adama.

- To jest już nienormalne - powiedziała. - Adam, nie przesadzasz trochę?

- No nie! Ja ją widzę wszędzie. Ona mnie prześladuje. I jeszcze do tego, dzisiaj rano, gdy byłem w sklepie, spotkałem taką blondynkę. Wyszedłem ze sklepu i poszedłem do parku, a tam Kornelia właśnie z tą blondynką!

- Ej, ej, ej! Spokojnie, Adam! Bo widzę, że już nie wytrzymujesz. Może zadzwoń do Franka? Spotkaj się z nim - zaproponowała Dominika.

- Masz rację. Dzięki, siostra. Nie wiedziałem, że potrafisz być taka miła - uśmiechnął się przyjaźnie, po czym przytulił się do niej.

Wtem do pokoju weszła mama Dominiki i Adama. Chciała przynieść córce śniadanie. Kobieta, gdy tylko zauważyła swoje pociechy, natychmiast cofnęła się w stronę przedpokoju. Na jej twarzy pojawił się uśmiech.

Moje kochane dzieci... - pomyślała.

Dominice zrobiło się miło. Brat nigdy dla niej nie był taki uprzejmy. Zastanawiała się, czy wszystko z nim w porządku.

Adam odszedł od niej, po czym wyciągnął swój telefon z kieszeni i wybrał numer Franka.

- Halo? - odezwał się męski głos.

- Słuchaj, robisz coś dzisiaj? - zapytał Adam. 

- Raczej nie, a czemu pytasz? 

- Chciałbym się z tobą spotkać, pogadać, wyluzować się. Tak po prostu - odparł. 

- No dobrze, z miłą chęcią. Spotkajmy się tam, gdzie zawsze. 

Rozłączył się. Adam znów podziękował siostrze, wyszedł z jej pokoju i zszedł po schodach. Wstąpił do kuchni, żeby coś przekąsić. Wziął jakiegoś batonika ze stolika i ruszył w stronę przedpokoju. Schylił się, żeby ubrać buty, po czym wyszedł z domu. Schodził powoli klatką schodową, zakładając, jak zwykle zresztą, słuchawki i włączając muzykę. Znalazł się już na samym dole i zaczął iść w miejsce spotkania. Była to ta sama droga, którą szedł przedtem. Słońce było już prawie całkiem w górze. Mijał sklep, w którym przedtem był. Doszedł do parku. To miejsce wyglądało tak pięknie, jak kilka godzin temu. Muzyka w uszach Adama po raz kolejny wszystko kolorowała i upiększała. Z Frankiem miał spotkać się nad jeziorkiem. Było to dosyć tajemnicze miejsce, gdyż położone w samym środku parku. Woda błyszczała, pływały kaczki, dookoła rosły drzewa i krzewy. Chłopak znalazł się w końcu na miejscu. Jego kolega już tam był. Adam usiadł na kamieniu, który stał przy wodzie i zaczął obserwować ptaki. 

- Co się stało? - zapytał ze spokojem Franek. 

- Pamiętasz tę dziewczynę ze szpitala? - spytał jego przyjaciel.

- Poważnie? Ona? Co ci zrobiła? 

- Jeszcze nic - odparł. 

- Co to znaczy, że jeszcze nic? - Franek nie do końca zrozumiał, o co mu chodziło. Słowa Adama zabrzmiały jak wyrok. 

- No prześladuje mnie. 

- Stary, weź nie przesadzaj. To, że widujesz ją często już przez dwa dni, nie znaczy, że cię prześladuje - lekko się zdenerwował. 

- Kurde. Chyba masz rację. Ostatnio jakoś mniej śpię i wszystko wyolbrzymiam. Ale... - zatrzymał się. 

- Co znowu? Jakie ale? 

- Widziałem dzisiaj rano taką blondynkę w sklepie, gdy kupowałem picie. 

- Uuu! - uśmiechnął się i potarł Adama po plecach. 

- O co ci chodzi? Nie! Żadne ,,Uuu''. Ona się przyjaźni z tą całą Kornelią. 

- No nie. Człowieku, proszę, prześpij się. Zasnąłeś pewnie po 2:00 w nocy, a wstałeś przed 7:00. Mówię to dla twojego dobra, stary, błagam, przesadzasz. 

- No dobrze. Postaram się - odparł Adam. 

- Nie ma ,,postaram się'', tylko masz mnie posłuchać. 

- Okej, masz rację. 

Franek się uśmiechnął. 

- Ała! O Jezu.. - poczuł nagle ból w swojej złamanej nodze. 

- Co się stało, ej? - przestraszył się Adam. 

- Nie no spoko, poczułem tylko jakiś skurcz w nodze. Nic wielkiego - odparł. 

- Możesz normalnie iść?

- Tak, tak, spokojnie, nie przejmuj się moją nogą. Przecież sobie poradzę. 

- No dobrze. To może ja pójdę już do domu? Rzeczywiście czuję się zmęczony. 

- No! W końcu skumałeś. Idź. Ja tu zostanę jeszcze chwilę. Lubię to miejsce. 

- Rozumiem. To ja lecę, pa - Adam poszedł w stronę domu. 

Franek stał jeszcze nad jeziorkiem, bo nie potrafił usiąść na kamieniu, z powodu tego przeszkadzającego we wszystkim gipsu. Oglądał pływające kaczki. Nagle usłyszał rozmowę. Były to ewidentnie głosy dwóch dziewczyn. 

- No więc muszę tego chłopaka jakoś przeprosić. Zachowywałam się przy nim jak jakaś psychiczna. Ech.. - rzekła jedna z nich.

Zaraz... Czy to nie ta dziewczyna ze szpitala? - pomyślał Franek. Nasłuchiwał nadal rozmowę dziewcząt. Schował się za jakimiś krzakami, żeby one go nie zauważyły. 

- No dobrze, jak uważasz. Mówiłaś, że wiesz, gdzie mieszka ten cały Adam, prawda? - spytała jedna z dziewczyn. 

- No tak. 

One mówią o moim przyjacielu! - pomyślał znów Franek - Hmm.. Udam, że byłem na grzybach i po prostu wyjdę z tych drapiących krzaków. Zaraz.. To są pokrzywy! 

- Ałaa!! Swędzi, piecze! - krzyknął, zapominając o tym, że miał wyglądać jak zwykły grzybiarz... w bandażu... 

Dziewczyny natychmiast odwróciły wzrok w kierunku, z którego usłyszały ten wrzask. Ujrzały Franka, który się drapał. Wyglądał komicznie. 

No brawo Franek... I co teraz? – pomyślał zmieszany.