Liebster Blog Award

Hej, ciuraki! :D

Zostałam nominowana do Liebster Blog Award. Dziękuję za nominację, a teraz ja odpowiem na zadane dla mnie pytania :)

Pytania:

1. Dlaczego zdecydowałaś się pisać opowiadanie/imaginy?
2. Czy pisanie sprawia Ci przyjemność?
3. Ulubiona pora roku.
4. Czy zakochałaś/zauroczyłaś się kiedyś? ^^
5. Jaką miałaś dziś pierwszą myśl po przebudzeniu?
6. Szybko wpadają Ci pomysły do głowy?
7. Piosenka, która ostatnio chodzi Ci po głowie. (możesz podlinkować)
8. Twój ulubiony wykonawca/zespół muzyczny.
9. Twoje największe marzenie.
10. Opisz swoje życie jednym słowem (ewentualnie dwoma).

Odpowiedzi:

1. Zdecydowałam się pisać opowiadanie, bo chciałam spróbować czegoś nowego, sprawdzić czy mi się to spodoba i czy to dla mnie.
2. Czy sprawia mi przyjemność? To zależy. :D Jak mam wenę, to tak! Bardzo lubię wymyślać historie, odpływać w świat wyobraźni. :3
3. Lubię wszystkie pory roku, prócz później jesieni, ale taka najulubieńsza to chyba wiosna lub lato. :P
4. Tak :)
5. ,,Miałam dziwny sen...''
6. Zależy :) Jeśli chodzi o pomysł na jakieś opowiadanie to potrafię wymyślić coś na spontanie, żeby wyszło coś ciekawego, przy okazji śmiesznego lub poważnego, a może nawet i smutnego. :) Uwielbiam przemieniać pomysły w obraz! Tak, gdy rysuję to szybko wpadają mi pomysły do głowy! :) Jeśli mam coś wymyślić na siłę, to zwykle nic z tego nie wychodzi :\
7. Sylwia Przybysz feat. Mezo - Plan :D
8. Nie mam ulubionego wykonawcy ani zespołu muzycznego, ponieważ słucham wszystkiego, co mi wpadnie w ucho. Od popu, indie pop'u po dubstep, rap, rock :D
9. Nie mam marzeń. Bardziej cele do zrealizowania :) Owszem, gdy się marzy, jest cudownie! Można odpłynąć w krainę wyobraźni podczas słuchania swojej ulubionej piosenki. Życie bez marzeń byłoby straszliwie nudne i bezsensowne, ale trzeba się ''obudzić'' i zrobić coś w tym kierunku, być spełnionym! Im więcej zrealizowanych celów, tym człowiek jest szczęśliwszy! Tak, to jest mój cel: cały czas być szczęśliwą. :)
10. Dziwactwo :D

Nominuję:
1. http://niktniechceumrzecsamotnie.blogspot.com/#_=_
2. http://fanfiction-rembol.blogspot.com/#_=_

Pytania dla Was:

1. To może tak oryginalnie. Dlaczego postanowiłaś zacząć pisać opowiadanie? :)
2. Miałaś kiedykolwiek moment, że chciałaś zrezygnować z pisania? Jeśli tak, to dlaczego i jak sobie z tym poradziłaś?
3. Masz miejsce, które jest dla Ciebie ważne?
4. Czy masz piosenkę, przy której zaczynasz marzyć?
5. Od którego youtuber'a zaczęła się twoja ''przygoda'' z YouTube? Jaki był twój pierwszy youtuber?
6. Co cię inspiruje i motywuje do działania?
7. Lubisz słodycze? Jakie są twoje ulubione?
8. Jesteś optymistką, realistką czy pesymistką?
9. Grasz na jakimś instrumencie? Jeśli tak to na jakim i jak długo?
10. Masz jakieś zainteresowania prócz pisania?

I to na tyle :) Pozdrawiam cieplutko :*

Dziękuję!

No cóż...

Dotarliśmy do końca Fan Fiction. Pisało mi się naprawdę wspaniale. A Wy, moi kochani czytelnicy, dawaliście mi otuchę, wenę i motywację, aby napisać do końca to opowiadanie. Był moment, kiedy chciałam to całkowicie zakończyć, bo nie umiałam odróżnić hejtu od krytyki, które dostawałam na Asku. Te ,,hejty'' okazały się jednak dobrymi radami. :P Cieszę się, że jednak zostałam i skończyłam! :D Muszę Wam zdradzić małą tajemnicę. Owszem, to ja wymyślałam całą fabułę, ja pisałam wszystkie rozdziały, ja zmieniałam wygląd bloga itd., ale istnieje jeszcze tajemniczy pomocnik, mój kolega, Jacek, sprawdzał mi rozdziały, poprawiał mnie i jemu należą się również wielkie podziękowania! :) Dzięki niemu nauczyłam się pisać o wiele lepiej niż było to na początku. Jejuu.. Ile ja błędów na początku robiłam! xD Teraz też robię, ale wydaje mi się, że o wiele mniej :) Także podziękowania dla niego :D

Czy to koniec całej opowieści? Czy morał został dobrze wyciągnięty? Chciałam pokazać, że w życiu zawsze jest czas na rozmowę, wybaczenie, przyjaźń :) Czy będzie kontynuacja przygód Adama, Tosi, Franka i Kornelii? Teraz Wasza kolej! Wy możecie wymyślić ciąg dalszy! Możecie zrobić, co chcecie :) Może Tosia stanie się zła? A może Franek tym razem wpadnie pod tir? Nie życzę mu tego :D Mimo to, że to są tylko zmyślone przeze mnie postacie, to i tak się do nich przywiązałam... tak jakoś :') Będę tęsknić, ale oni nigdy nie znikną! Będą żyli w mojej wyobraźni :) W Waszej także :D 
Mój Ask związany z Fan Fiction będzie cały czas dostępny i będziecie zawsze mogli tam zadać jakieś pytanie dotyczące FF, czy może po prostu coś napisać :) Macie link po prawej u góry, pod wyświetleniami :D

Hmm.. Czy chcę jakoś wiązać przyszłość z pisaniem? Nie mam pojęcia :| Kiedyś pewien mądry człowiek powiedział ,,Próbuj różnych rzeczy. Nic nierobienie oznacza cofanie się''. I teraz zgadujcie, co to za człowiek :P Wracając, postanowiłam dostosować się do tych słów. Na ogół to uwielbiam rysować <3 Rysuję w sumie od... zawsze :D Uczę się cały czas i mam zamiar nauczyć się tego perfekcyjnie. W pewnym momencie pomyślałam: ,,Hm.. może spróbowałabym z pisaniem? Tylko o czym mam napisać? Od czego zacząć?'' Przed zaczęciem pisania mojego Fan Fiction natrafiłam się na jakieś FF o Jasiu Dąbrowskim, o Naruciaku również. Nie miałam w ogóle pojęcia co to jest Fan Fiction xD Zaczęłam to po prostu czytać i zainspirowałam się. ,,Oglądam YouTuberów.. lubię Naruciaka.. może zacząć od napisania Fan Fiction o nim?'' - pomyślałam. Na początku dosłownie nikt z moich znajomych nie wiedział, że coś takiego zaczęłam. To miało na zawsze pozostać tajemnicą, ale Jacek mnie odkrył gdzieś w 5 rozdziale. Postanowił, że mi pomoże, bo on uwielbia pisać :D Nie mam pojęcia, czy ktoś jeszcze wie.. Może ktoś mnie śledzi i nie chce powiedzieć? Nie wiem, nie wiem :P I tak to się zaczęło :)

Pod tym postem prosiłabym o jak największą ilość komentarzy, wręcz każę Wam coś napisać od siebie xD Chcę znać Wasze zdanie, chcę zobaczyć te ,,cyferki'' pokazujące wyświetlenia :)) I proszę też o podziękowania dla mojego kolegi :P Miło by było, gdyby to opowiadanie nie poszło w zapomnienie i żebyście polecali tego bloga przyjaciołom, znajomym, aby przeczytali :D A nóż im się spodoba :) Jeśli nie - ja zrozumiem :D
Szanujmy się wzajemnie i bądźmy dobrzy dla innych <3

A! I jeszcze jedno! 

DZIĘKUJĘ! <3

Rozdział 33

I żyli długo i szczęśliwie...

Panika ogarniała wszystkich, którzy znajdowali się w samochodzie. Ciężarówka nadjeżdżająca z naprzeciwka była coraz bliżej. Kornelia, mimo braku prawa jazdy, trzymała kierownicę bardzo mocno i nie puszczała jej. Chciała zrobić cokolwiek, aby nie doszło do wypadku. W końcu sprawiła, że auto zjechało z jezdni na prawą stronę. Słychać było przeraźliwie głośny pisk opon. Niebezpieczny zakręt spowodował, że w powietrzu zaczął unosić się dym z kurzu. Auto wleciało w jakieś przyuliczne krzaki i trafiło w drzewo. Nastała cisza. Kornelii serce waliło jak młotem. Nie mogła złapać tchu. Oddychała głośniej niż zdyszany pies. Nadal trzymała kierownicę. Ciężarówka, która miała w nich trafić, dopiero przed momentem przejechała obok. Dziewczyna nie mogła uwierzyć, że udało jej się ujść z życiem. Usłyszała kaszel Adama.

- Co.. to.. BYŁO?! - krzyknął. 

- Właśnie! - dopowiedziała Tosia. 

- Kierownica jest tylko dla kierowcy, dziewczyno! - rzekł zdenerwowany Karol. 

- Mogliśmy zginąć! - Adam wciąż krzyczał. 

- Zdaję sobie z tego sprawę, więc dlatego tak zareagowałam! - odpowiedziała.

- Na co zareagowałaś?! Wskoczyłaś na przód i zaczęłaś kręcić kierownicą, jak głupia! 

- O mało co w nas ciężarówka nie wjechała!! 

- Zaraz.. co?! C-ciężarówka? 

- Naprawdę nikt z was nie widział ciężarówki? - zdziwiła się.

- Ja widziałem... - odezwał się w końcu Daniel. 

- Daniel, widziałeś?! 

- Tak - odparł cicho.

- To w takim razie.. moja wina - powiedział Karol. - Nie patrzyłem na drogę, a Kornelia nas uratowała...?

- Na to wygląda - rzekł dumnie Weza. 

- K-Kornelia.. dziękuję i przepraszam, że cię oskarżyłem! - powiedział głośno Karol.

Tosia z Adamem przez chwilę siedzieli cicho. Milczenie przerwała Kornela. 

- Oj no, każdemu się zdarza wybuchnąć złością - uśmiechnęła się w stronę chłopaka i dziewczyny, a ci odwzajemnili gest. 

- Głupio mi teraz - stwierdził Adam. - Uratowałaś nas! - rozszerzył oczy. 

- Dziękuję ci! - oznajmiła Tosia i przytuliła koleżankę. Poleciały łzy szczęścia. 

Samochód zaczął dziwnie się dymić. To pewnie z powodu tego uderzenia. Cała piątka, siedząca w aucie szybko wysiadła. 

- Moje auto! - załamał się Karol. 

- Przepraszam.. - odparła z przykrością Kornela. 

- Nie przepraszaj, to nie twoja wina - uśmiechnął się, a dziewczyna się zarumieniła.

- Auto to tylko auto. Zwykły materiał. Ważne, że przeżyliśmy i jesteśmy tu razem - powiedział z radością Adam. 

- Masz rację, stary - odparł. - Ale chwila.. Nie możemy zostawić tak tego auta. Trzeba je odholować! Zadzwonię do mojego  ubezpieczyciela. On się zajmie samochodem.
Karol zrobił to, co do niego należy. Po parunastu minutach ujrzał pojazd, w którym siedział ubezpieczyciel oraz którego zadaniem było odholowanie auta.
- Może załatwić wam podwózkę? - zaproponował mężczyzna.
- Nie, w sumie to mamy blisko, przejdziemy się - uśmiechnął się.
- Na pewno?
- Tak, tak.
- No to jak chcecie. Jest gorąco. Na pewno tego chcecie?
- Tak! - odparła cała piątka.
- No dobrze, to ja zabieram to auto, a wam życzę udanego spaceru - po tych słowach, mężczyzna zajął się swoim zadaniem i już po chwili odjechał z zepsutym samochodem Karola.
- Moje kochane auto.. będę tęsknić - mówił w połowie poważnie, w połowie żartobliwie. - No dobra! To idziemy w stronę domu! - rzekł. 

Jak powiedział, tak zrobili. Poszli piechotą. Mieli czas na bliższe poznanie siebie. Kornelii bardzo przyjemnie rozmawiało się z Karolem i Danielem. Przechadzali się wszyscy przez przyuliczne krzaczki i strumyki. Tosia również zapoznała się z przyjaciółmi Adama. Doskonale się dogadywali. Po pół godzinie dotarli wreszcie na rynek elbląski. Plany się pozmieniały i poszli własnie tam. Słońce przygrzewało. Nic, tylko jechać nad wodę, no ale cóż. Stało się, co się stało. Czasu się nie cofnie. Postanowili, że pójdą na lody. Weszli do pierwszej lepszej lodziarni. Ich oczom ukazał się Franek razem ze swoimi rodzicami i 3-letnią siostrą Sandrą. 

- O, hej! - Adam przywitał się z przyjacielem. 

- Cześć! Co tutaj robicie w czwórkę? - zapytał.

- W piątkę - uśmiechnął się.

- Aa.. jeszcze Kornela, no tak, nie zauważyłem - rzekł sucho. 

- Mieliśmy jechać z Karolem nad staw, ale.. stało się coś! 

- Co takiego? Zapomnieliście czegoś? 

- Nie, co ty! Coś niespodziewanie przerażającego i jednocześnie wspaniałego! 

- No to słucham - zaciekawił się. 

- Kornelia stała się bohaterką! 

Franek prawie zadławił się koktajlem, który właśnie pił.

- W jaki sposób?! 

- To może tak w skrócie. Jechaliśmy autem, śpiewając, śmiejąc się, nie zwracając w ogóle uwagi na drogę. Tak, wiem. Powinniśmy uważać... No i nagle Kornelia zauważyła ciężarówkę, jadącą prosto na nas. Rzuciła się na kierownicę i zrzuciła nas na pobocze ratując nam życie. Tyle. 

- Poważnie?! - ogromnie się zdziwił. - Żartujesz! - wypluł napój, który trzymał w ustach.

- Słowo youtubera! 

- Skoro tak... Ty nigdy mnie nie okłamałeś... Nie wierzę.. 

- To uwierz - Adam uśmiechnął się.

- Kornelia! - pobiegł do koleżanki w błyskawicznym tempie. 

- Uratowałaś mojego przyjaciela! I przyjaciółkę! I Karola! I Daniela! Matko! Dziękuję ci i przepraszam za wszystko! - oznajmił tak, jakby to było wyznanie miłości. 

- Jejku.. nie masz za co przepraszać... - złapała za swój kosmyk włosów i przeniosła go za ucho. 

- Mam! Byłem wredny dla ciebie. Kompletnie nie znałem twojej sytuacji. Myślałem, że masz coś z głową. Myliłem się. Jeszcze raz ci dziękuję i przepraszam i nie mów, że nie mam za co, bo doskonale wiesz, że mam za co! - przytulił ją na koniec. 

- Jak miło.. dz-dziękuję... - zarumieniła się. 

Adam i reszta patrzyli na to z dumą i radością.

- Ceść - odezwał się głos małej dziewczynki. Była to siostra Franka. Sepleniła, co sprawiało, że każdy mógłby się przy niej rozkleić. 

- Oo, jaka słodka! To twoja.. siostrzyczka? - zapytała Kornelia. 

- Tak, mój mały skarb - wziął siostrę na ręce. - Nazywa się Sandra. 

- Siandla - dziewczynka powtórzyła za bratem. 

- Hmm.. Adam..? - Kornela zwróciła się nagle do kolegi. 

- Tak? - odparł.

- Bo.. mój kuzyn, Maks.. on bardzo chciałby cię poznać. Ogląda cię - zaśmiała się i poprawiła swoje długie, ciemnobrązowe włosy. 

- Nie widzę przeszkody. Też chętnie go poznam. Uwielbiam rozmawiać z widzami! - odparł z radością. Ile ma lat? - zaśmiał się. 

- Niedawno skończył 16. Jest rok młodszy ode mnie - odpowiedziała. - To poczekaj, zadzwonię do niego i powiem, żeby tutaj przyszedł. 

- Zadzwońmy tez po Dominikę i Gosię, co? Zjemy sobie całą grupą lody, pochodzimy po mieście, bliżej się wszyscy poznamy, będzie fajnie! - zaproponowała Tosia. 

- No to zadzwonię - odparł Adam. Spodobała mu się inicjatywa przyjaciółki. Już mógł ją nazywać przyjaciółką. Ufał jej w 100% i wiedział, że zawsze może na niej polegać, tak samo, jak na Franku. Dziwne. Mało kto poznaje nowych przyjaciół w zaledwie tydzień, lecz Tosia była tego na pewno warta. 

Po około dwudziestu minutach siedzenia w lodziarni grupka ujrzała wchodzącego Maksa razem z Dominiką i Małgosią. 

- Heej kuzynka! - Maks przywitał się z Kornelią, przytulając ją, jak to często robił. 

- No i są również nasze zguby - uśmiechnęła się Tosia w stronę Dominiki i Gosi.

- Czemu zguby? - dziewczynki uśmiechnęły się.

- A nie wiem, tak jakoś mi się powiedziało.

- To Naruciak! - ucieszył się Maks. 

- Tak, to on. Adam, najzwyklejszy człowiek, tak samo, jak ty, więc spokojnie. Na luzie - uśmiała się, widząc, jak jej kuzyn się cieszy na widok youtubera. 

- Ty pewnie jesteś Maks? Ja jestem Adam.. ale chyba o tym wiesz - Adam podszedł do chłopaka i zaśmiał się.

- T-tak, tak, to ja. Jeju, oglądam cię od.. w sumie to od niedawna, ale bardzo podoba mi się twój styl montażu, twoje filmy, humor, czasem też powiesz coś mądrego. Super!

- Właśnie ostatnio jakoś zaniedbałem to i mniej nagrywałem... ale obiecuję, że to się zmieni! - odparł z radością. 

- Każdy ma prawo odpocząć, spoko - pocieszał. 

- No dobra, to ja teraz zjadłbym gofra! Kto chce również? - spytał nagle Karol.

- Karolek! Weza! To oni też tutaj są?! Wow! - Maks nie potrafił opanować emocji. 

- Maks, ogarnij się! Normalni ludzie - Kornelia cały czas się śmiała. 

- To nie jest takie proste. Karola oglądam już od bardzo, bardzo dawna, Wezę również! 

- Cześć miszczu! - przywitał się Karol.

- Miszczu? A nie przypadkiem ,,mistrzu''? - zdziwiła się Kornelia.

- Tak, miszczu! Jego widzowie! 

- To widzę, że każdy youtuber nazywa swoich widzów po swojemu - zaśmiała się.

- I to jest piękne! Nie ma tego monotonnego słowa ,,widz'', tylko oryginalne nazwy!

- Haha, rozumiem. 

- Dobrze, więc już wszyscy ochłońmy. Dużo emocji, jak na jeden dzień. Kornelia, bohaterko, gdzie chcesz iść? - spytał Franek.

- Bohaterko? - Maks znów się rozemocjonował.

- Później ci opowiem - dziewczyna nie mogła wytrzymać ze śmiechu. - I proszę, nie nazywajcie mnie ,,bohaterka''. Jestem Kornelia - uśmiechnęła się. - To skoro Karol chce na gofry, to idziemy na gofry! - zaproponowała. 

Grupa znajomych wyszła z lodziarni i pognała w stronę najbliższego stoiska z goframi. Wszyscy się bardzo polubili. Teraz nie było piękniejszej rzeczy niż ich przyjaźń. 

Kornelia nauczyła się, że nie warto wyrzucać emocji, wyżywając się na innych i że wystarczy tylko powiedzieć, co leży na sercu, a prawdziwi przyjaciele zrozumieją i pomogą. Franek zauważył, że nie można oceniać problemów pochopnie. Należy przyjrzeć się sprawie, pogłówkować, dowiedzieć się czegoś więcej i pomóc, jeśli jest taka potrzeba. Tosia stała się odważniejsza. Przed poznaniem Adama była ogromnie skryta w sobie, bała się odrzucenia i nigdy nie chciała się z nikim sprzeczać, nawet jeśli sytuacja tego wymagała. Gosia jest małym aniołkiem. Małym, ale dużo znaczącym. Teraz jest inaczej. Lepiej. 

Mijały dni, tygodnie, miesiące, a nawet lata, lecz przyjaźń Adama, Franka, Kornelii i Tosi wciąż tylko i wyłącznie rosła w siłę, dając dowód, że to właśnie ona leczy rany i nigdy nie odchodzi. Prawdziwa przyjaźń nie zna granic. Prawdziwa przyjaźń się nie kończy. Prawdziwa przyjaźń to prawdziwy sens życia i trzeba o nią walczyć. Zawsze. 

________________________________________________________________________

No to co? Mamy koniec. Po 33 rozdziałach nasze opowiadanie dobiegło końca. Ale zaraz? Jaki koniec? Już? Tak, już. Nie chciałam z tego robić niekończącego się tasiemca i myślę, że to odpowiednia ilość rozdziałów :P Na tym blogu pojawi się JESZCZE JEDEN WAŻNY POST! :D 

KOMENTUJCIE, co sądzicie o takim końcu i wyczekujcie ostatniego posta :) 

Dziękuję Wam! <3