Rozdział 21

Kim ty w końcu jesteś?! 


- No cóż, ale Franek mi powiedział, że wszystko będzie dobrze - uśmiechnęła się Dominika i poklepała brata po plecach.
- Franek... To mój najlepszy kumpel, tak? - spytał nagle.
- Mhm! Znacie się od 10 lat! Nigdy się nie pokłóciliście, chyba - odpowiedziała.
- Rozumiem. To ja może dalej porozglądam się po pokoju? Albo nawet po całym domu?
- Tak! Ja chcę cię oprowadzić! Zawsze chciałam kogoś oprowadzić po moim własnym domu! - zafascynowała się.
- Serio?
- Nie - zaśmiała się. - Dobra, chodź - pociągnęła go za rękę i zaprowadziła go w stronę przedpokoju. - To może zaczniemy od sypialni rodziców?
Wskazała na drzwi, za którymi znajdował się ten pokój. Rodzeństwo podeszło w ich stronę i odchylili je. Weszli. W pomieszczeniu dominował kolor fioletowy. Śliczny, przytulny pokoik z łóżkiem na środku. W sumie, sypialnia jak sypialnia. Dominika kontynuowała oprowadzanie. Przechodziła z Adamem z pokoju do pokoju, opowiadała i wskazywała, gdzie i co dokładnie jest umieszczone. Tak upłynęło pół godzinki.
- Podoba mi się tutaj - uśmiechnął się.
- I dobrze. To jest twój dom i tak ma być.
- Zaraz!!
- Hm?
- Ja dzisiaj miałem się spotkać z Kornelią!
- Ech - Dominika zdenerwowała się. - Ale dopiero po piętnastej - była zła.
- A, no tak.
- Może odpowiesz ciurakom na pytania na Ask'u?
- Czym jest Ask?
- Jeju! Jaki portal na którym odpowiada się na pytania, że tak w skrócie powiem.
- No to może... - zaczęła.
- Nie pamiętam.
- Ej! Skąd wiesz, o co chciałam zapytać?
- Nie wiem. Po prostu domyślam się, że nie będę pamiętał - odparł z lekką pogardą.
- To co chcesz robić? - spytała. Była lekko wnerwiona. Ten stan tłumaczy tylko jedno: Kornelia.
- Nie mam pojęcia. Chyba pójdę spać.
- W środku dnia?!
- Tak.
- No dobrze. Więc idź.
Adam pognał do swojego pokoju i po prostu rzucił się na łóżko. Nie zasnął od razu, ponieważ zauważył list. List od widza. Wziął go w swoje ręce i zaczął czytać.
- To jest cudowne. Tyle w tym ciepłych słów.
Siedemnastolatek postanowił wziąć kolejne wiadomości. Zaczytał się w nich, nie mógł się oderwać.
Adam, przypomnij sobie cokolwiek! Dlaczego jesteś taki głupi?! - myślał, uderzając się jednocześnie kartką w głowę.
- Rzeczywiście chyba się prześpię - powiedział do siebie.
Zrobił, jak rzekł. Położył się na zieloną, miękką poduszkę i zasnął. Długo nie mógł zapaść w sen. Myślał, o dzisiejszym spotkaniu z Kornelią.
Jak to będzie? A co, jeśli jej się nie spodobam? Co, jeśli mnie wystawi? - rozmyślał. W końcu zasnął.
Ponownie śniła mu się ta czapka wyglądająca, jak pluszowy miś. Czy to coś znaczyło? Nie wiadomo. Dochodziła godzina 14:50. Adam nadal spał. Nagle wtargnęła do jego pokoju mama.
- Adam! Wołam cię na obiad już od dziesięciu minut... zaraz... Adam?
- Co się dzieje? - chłopak otworzył lekko oczy, rozciągnął się. - Która godzina?
- 14:50.
- 14:50... chwila... 14:50!! Matko i córko! Zaspałem!! Później to zjem! Lecę do Kornelii!
Szybko wstał, pościelił na szybko łóżko i wybiegł z pokoju omijając kobietę. Zbiegł po schodach, ubrał buty i bez zastanowienia wyszedł. Zaczął biec.
Zaraz... Gdzie do cholery jest miejska kafejka?! - pomyślał i stanął przy jakimś słupie. Tak to jest jak się ze stresu coś palnie. - był zły na siebie. Postanowił zadzwonić do siostry. Wybrał numer. Słychać było tylko sygnał.
Super. Nie odbierze, bo jest na mnie zła. Nadal jej nie rozumiem - wciąż rozmyślał. Następnie wybrał numer do mamy.
- Tak, słucham? - odezwał się głos kobiety.
- Mamo, gdzie jest miejska kafejka? - roześmiał się.
- Adam! To nie poszedłeś z siostrą? Nie możesz się sam szlajać po Elblągu, jak nawet nie wiesz, gdzie co jest.
- Na spotkanie z Kornelią miałem wziąć siostrę? Mamo, poważnie? - zirytował się.
- Okej, liczę, że się nie zgubisz. Gdzie teraz jesteś? - spytała mama.
- Obok takiego jasnoczerwonego domu. Na podwórku biega sobie owczarek niemiecki.
- Aa, to dom państwa Kowalskich! Jeśli będziesz iść prosto, cały czas chodnikiem, to powinieneś dojść do tej twojej kafejki. Zawsze cię tam zabierałam i...
- Mamo! Teraz nie czas na to! Dzięki, zadzwonię potem. I tak już jestem spóźniony.
- No tak, powodzenia synku - pożegnała się i rozłączyła.
Adam zaczął biec. Rzeczywiście, mama miała rację. Ku jego oczom zjawiła się śliczna, urocza kafejka, dookoła której rosły czerwone róże. Mały budynek zbudowany z drewna, lecz wyglądał na luksusowy i rzeczywiście taki był. Następnie zobaczył machającą do niego Kornelię. Siedziała już przy stoliku, a przy niej stał kelner w czarnym garniturze. Chłopak natychmiast podszedł do niej.
- Cześć! - przywitał się, jednocześnie siadając na krześle, naprzeciwko dziewczyny.
- Co ci się stało z włosami? - spytała.
O nie, zapomniałem się uczesać po spaniu. Ile ludzi mnie widziało, matko! - pomyślał.
- Oj, przepraszam. Spałem i... no zapomniałem kompletnie o moich włosach.
- Haha, nic nie szkodzi. Może coś zamówimy? - uśmiechnęła się.
Adam kończył układać swoje włosy. W ogóle nie słuchał, co Kornelia do niego mówi.
- Coś mówiłaś? - spytał.
- Ech, może coś zamówmy? Jakąś kawę, czy herbatę?
- Pew..
- Naruciak!! - z oddali wyłonił się dziewczęcy głos. - Naruciak!! - ponownie Adam z Kornelią to usłyszeli.
Dziewczyna okazała się ciurakiem. Była coraz bliżej Adama. W końcu znalazła się przy stole.
- Słyszałam o twoim wypadku. Nawet nie wiesz, jak mi było przykro, gdy o tym usłyszałam, byłam zrozpaczona - przytuliła go nagle.
- Ojej, miło mi. Jak masz na imię? - posłał przyjazny uśmiech.
- Jestem Gosia! Jeju, jak się cieszę, że cię w końcu spotkałam! - była bardzo rozradowana, skakała wręcz z radości.
- Kim jest do cholery ta dziewczynka? I dlaczego krzyczy do ciebie ,,Naruciak''?
- Jestem jego widzem! Spotyka się pani z nim, a nie wie pani, że... - dziewczyna nie dokończyła, bo Adam zatkał jej usta ręką, po czym uśmiechnął się do niej i dał jej do zrozumienia, że ma więcej nic nie mówić.
- Jej chodziło o to, że bardzo często mnie widzi na mieście - skłamał.
- Hmm.. a dlaczego Naruciak?
I tu pojawił się problem. Jak Adam miał to wytłumaczyć?
- Jestem uzależniona od anime i zamiast ,,Naruto'' krzyknęłam ,,Naruciak'', zamiast po prostu Adam - bardzo sztucznie to zabrzmiało ze strony jego widzki.
Widać było, że Kornelia nie dowierzała, ale zignorowała to.